De Icesave soap

De president van IJsland heeft geweigerd om de zogenaamde Icesave wet te ondertekenen. Deze wet regelt de terugbetaling van de schuld van IJsland aan Nederland en Engeland. Die schuld ontstond nadat Icesave failliet ging. Die bank viel voor een deel onder de IJslandse garantieregeling. Om te voorkomen dat spaarders lang moesten wachten, schoten Nederland en Engeland het bedrag voor. De IJslandse president komt zo wel tegemoet aan de wensen van een groot deel van de IJslandse bevolking.

In 2008 betrad Icesave de Nederlandse spaarmarkt. Met een hoge rente lokte de dochter van de IJslandse bank Kaupting Nederlandse spaarders. Zij legden massaal spaargeld in. In het najaar van 2008 ging Icesave over de kop. Op dat moment was het garantiebedrag voor spaarders net verhoogd tot 100.000 Euro per rekeninghouder. Hiervan zou IJsland 20.000 Euro voor zijn rekening nemen. Minister Bos van Financiën en zijn Engelse tegenhanger besloten die 20.000 Euro voor te schieten.

Daarna begonnen lange onderhandelingen tussen Nederland en IJsland over het terugbetalen van de schuld. Die was opgelopen tot 1,3 miljard Euro. Uiteindelijk werden de partijen het eens. Ook het parlement ging akkoord met het voorstel. Nu weigert de president zijn handtekening te zetten. De overeenkomst wordt nu in een referendum voorgelegd aan de bevolking. Dat betekent dat Nederland nog wat langer op het geld moet wachten.

De uitslag van het referendum is uiteraard nog niet bekend. Als de bevolking tegenstemt, kan dat grote gevolgen hebben. Het Internationaal Monetair Fonds (IMF) is bereid geld te lenen om de economie van het eiland er weer bovenop te helpen. Het IMF stelt als voorwaarde dat er een akkoord moet zijn over de terugbetaling van de schuld. Het land wil graag toetreden tot de Europese Unie. Dat zou wel eens op de lange baan geschoven kunnen worden.