Conserverende aanslag afgewezen

In geval van emigratie wordt een zogenoemde conserverende aanslag over de opgebouwde pensioen- en lijfrentetegoeden. Dat wil zeggen dat men zich ook in het buitenland de eerste 10 jaar aan de Nederlandse pensioen- en lijfrenteregels moet houden. Doet men dit niet, bijvoorbeeld door het pensioen in het buitenland af te kopen, dan mag de Nederlandse fiscus alsnog de reeds opgelegd aanslag invorderen.

Steeds vaker echter komen zaken voor de rechter die te maken hebben met emigratie en pensioen. Zo ook de volgende casus.

In 2001 emigreert X naar Spanje. De Nederlandse fiscus legt een conserverende aanslag op. X is het hiermee oneens en krijgt op 15 juni 2006 gelijk van de rechtbank te Breda. Door het opleggen van de aanslag heeft Nederland haar heffingsbevoegdheid eenzijdig uitgebreid. Daarmee handelt zij in strijd met het verdrag met Spanje.

In wat de rechtbank te Breda hier zegt, staat zij zeker niet alleen. Het begint er op te lijken dat alle Nederlandse rechters het met elkaar eens zijn. Het probleem van de conserverende aanslag is namelijk dat zij meestal indruist tegen de gemaakte afspraken met landen. Met nagenoeg alle landen heeft Nederland een verdrag ter voorkoming van dubbele belasting. In dat verdrag wordt vrijwel altijd de bevoegdheid tot belastingheffing toegewezen aan het land waar men gaat wonen (en dus niet het land waar het pensioen is opgebouwd!).

Als Nederland vervolgens gaat zeggen dat zij toch belasting wil heffen als iemand zich niet aan de Nederlandse regels houdt, schendt zij eenzijdig de gemaakte afspraken met het buitenland. Binnen de EG gedraagt Nederland zich dan als een onbetrouwbare verdragspartner.

Ga naar totaaloverzicht pensioen