Spaargarantie: verleden, heden en toekomst

Het depositogarantiestelsel bestaat sinds 1 januari 2007. Daarvoor heette de spaargarantie nog Collectieve Garantieregeling. In feite gaat het om dezelfde regeling die tot doel heeft de spaarder te beschermen tegen het faillissement van een bank. In de jaren ’80 van de vorige eeuw, werd een enkele keer beroep gedaan op de regeling. Sinds 2005 is het aantal banken dat over de kop ging flink toegenomen. Spaarders die onder de garantie vielen, werden niet benadeeld. Maar hoe zit het nu met die garantieregeling voor spaarders?

Tussen 2007 en het begin van de kredietcrisis bestond het garantiebedrag uit 2 delen. Tot een spaarsaldo van 20.000 Euro was de hele inleg gegarandeerd. Van de volgende 20.000 Euro werd 90% gegarandeerd. Wie 40.000 Euro op een spaarrekening had staan, kreeg maximaal 38.000 Euro terug als de bank over de kop ging. Toen kwam de kredietcrisis om de hoek. Om te voorkomen dat spaarders bij een bankrun al hun geld van de bank zouden halen, werd het garantiebedrag verhoogd tot 100.000 Euro. Dat bedrag geldt nu nog steeds als garantie.

Als een bank over de kop gaat, betalen de overgebleven banken de rekening. Daarbij wordt gekeken naar het marktaandeel van de achtergebleven banken. Die verdeling is vooral de Rabobank een doorn in het oog. Die bank heeft het grootste aandeel in de markt voor spaarrekeningen en draagt dan ook het meeste bij. De bank pleit al jaren voor een aanpassing van de regeling. De Europese lidstaten zijn bezig met een aanpassing van de manier waarop het garantiestelsel wordt betaald. Hoe een nieuwe regeling er uit gaat zien, is nog niet bekend.