Wet verplichte beroepspensioenregeling

In Nederland kennen we 11 verplichtgestelde beroepspensioenregelingen voor de vrije beroepsbeoefenaren. Hieronder vallen bijvoorbeeld de medisch specialisten, fysiotherapeuten en apothekers. Deze beroepspensioenregelingen vormen een vreemde eend in de pensioenbijt. Zij vallen niet onder de wettelijke bepalingen van de Wet Loonbelasting en ook niet onder de Pensioen- en spaarfondsenwet.

Op 1 januari 2006 streedt een nieuwe wet verplichte beroepspensioenregeling in werking. Deze wet zorgt ervoor dat de voorwaarden voor verplichtstelling van beroepsbeoefenaren om deel te nemen in de pensioenregeling worden aangescherpt. Een verplichtstelling zal alleen worden voorgeschreven als er voldoende draagvlak en solidariteit bestaat in de beroepsgroep. Hieraan wordt uitvoering gegeven door het oprichten van een beroepspensioenvereniging.

De wet stelt tevens een aantal eisen aan de pensioenregeling, die veelal in alle andere pensioenregelingen reeds lange tijd wettelijk geregeld zijn. De nieuwe wet bevat een recht op waardeoverdracht. Dat wil zeggen dat vanaf 1 januari 2006 ook in deze beroepspensioenregelingen de beroepsbeoefenaar het recht krijgt zijn pensioen mee te nemen naar een nieuwe pensioenregeling. Tevens zullen deelnemers aan de beroepspensioenregeling niet langer medisch mogen worden gekeurd. Tot slot geldt op grond van de wet dat voor alle regelingen een doorsneepremie gehanteerd dient te worden, behalve voor beschikbare premieregelingen. Dit betekent dat elke deelnemer aan de regeling een zelfde percentage van het inkomen dient af te dragen aan de beroepspensioenregeling. In vergelijking met een individuele pensioenvoorziening is dit voor een jonge deelnemer in verhouding derhalve te duur en voor een oudere deelnemer te goedkoop. Solidariteit dient derhalve binnen deze beroepsgroepen aanwezig te zijn. Verplichtstelling van de pensioenregeling zal dan ook slechts plaatsvinden indien binnen de beroepsgroep voldoende draagvlak en solidariteit aanwezig is.